PLAYA LAS TERESITAS

PLAYA LAS TERESITAS

Geschreven op 29-01-2020
Guy Devos


‘Het mooiste strand van Tenerife’, wordt wel eens gezegd, en je hebt overschot van gelijk als je een zandstrand bedoelt. Het is niet alleen het mooiste, maar ook het grootste en meest gekende strand van Tenerife.

Gelegen in San Andrés, ten noordoosten van de hoofdplaats Santa Cruz, is dit een exotisch stukje natuurschoon.
Maar dat strand is er niet altijd geweest; deze ‘playa’ werd gerealiseerd in 1970 en is dus bijgevolg een kunstmatig aangelegd strand. Voordien was er enkel maar zwart zand te zien; dat is intussen ruim 40 jaar geleden.
Maar hoe begin je daaraan? Hoe maak je een 1.000 meter lang strand en vooral, hoe verander je het zand van zwart naar goudgeel? En niet alleen de aanleg van het strand heeft tal van hoofdbrekens gekost, ook het antwoord op de vraag ‘hoe het strand te beschermen?’ moest gevonden worden.

Het oorspronkelijk strand bestond uit drie delen: het deel dat aan San Andrés paalt heette La Arena en werd door het gebuurte toentertijd als badplaats gebruikt. Het middelste gedeelte heette Los Moros omwille van de vele Marokkanen die daar woonden en het laatste deel paalde aan de Barranco Las Teresas. Deze drie stukken werden gescheiden door de talrijke rotsformaties en daardoor was er van een strandgeheel geen sprake. Het was bovendien een bijzonder gevaarlijke kuststrook; menig zwemmer is daar verdronken.

Reeds in 1953 werd er politiek gewag gemaakt over het aanleggen van een kunstmatig strand in San Andrés. Deze ‘Costa Chicharrera’ zou dan mee het gezicht bepalen van de hoofdstad, samen met de verdere uitbouw van de haven. De eigenlijke bedoeling was om de inwoners van de noordoostelijke metropool een prettige zon-zee-strand-ontspanning te kunnen bezorgen.

In 1961 werd het beheersplan goedgekeurd en de ingenieurs Pompeyo Alonso en Miguel Pintor maakten de plannen die de uiteindelijke goedkeuring verkregen van een voltallige gemeenteraad in juni 1965. Twee jaar later volgde dan het Ministerieel Besluit dat de aanvang van de werken toeliet. De onteigeningen verliepen niet helemaal volgens plan – er was ook een Belgische familie grondeigenaar – en de eigenlijke werken startten vijf jaar later, in 1970. Ondertussen werd reeds een golfbreker aangelegd op 150 meter van de vloedlijn met een lengte van 1 kilometer.

Oorspronkelijk werd eraan gedacht om het nieuwe strand te bedekken met zwart vulkanisch zand maar er bleek geen lavazand genoeg voor handen. Het bleek ook goedkoper om zand in te voeren uit de Westelijke Sahara, toen nog een Spaanse kolonie. El Aaiún was de plaats van herkomst.

In 1971 werd een lening van 50 miljoen peseta’s goedgekeurd en kon men beginnen aan het transport van 150.000 m³ of 270.000 ton goudgeel Saharazand. In de eerste zes maanden van 1973 werden vijf miljoen zakken zand gevuld, vervoerd en uitgegoten.

Op 15 juni 1973 werd het strand ingehuldigd, maar de bevolking had het er moeilijk mee: ze waren bang van de schorpioenen en de rode mieren die wel eens met het zand zouden kunnen meegekomen. Ze hadden het er vooral moeilijk mee omdat hun natuurlijke biotoop werd vernietigd. Meer zelfs, ze zijn nooit betrokken partij geweest bij de aanleg van het nieuwe strand.

De aangelegde golfbreker beschermt het strand tegen mobiliteit, maar men had geen rekening gehouden met de invloeden van de wind. Het zand waait weg, beetje bij beetje, en dat zorgde ervoor dat het strand in 1983 moest geremodelleerd worden en dat men in 1998 besliste om opnieuw zand in te voeren uit de Sahara. Resultaat: 2.800 ton zand aanvoeren kost 400 miljoen peseta’s en deze operatie neemt 7 maanden in beslag …, tot november 1998.

Het strand Las Teresitas is een pareltje dat straalt van tropisch exotisme. De barretjes en de palmbomen maken het geheel af en zo verhaal ik een strandjuweel dat zeker jouw bezoek verwacht.