Deze opsluiting is erger dan het coronavirus

Geschreven op 02-10-2021



San Borondón op het eiland La Palma is een spookwijk. De straten doen denken aan die van de oude western films met de passaatwind die het afval naar believen over de grond laat rollen. Op de hoofdweg zijn enkel een paar Canarische televisiejournalisten te zien, die fluorescerende gele jassen dragen om zich te identificeren en een vrouw die vlug zes flessen water gaat halen.

Aan het einde van de hoofdstraat, waar de weg zich splitst naar La Condesa, is er een controlepost van de Nationale Politie om de doorgang te blokkeren. Hier mag je niet meer verder. De wolk van rook, stoom en gassen die vrijkomt, verplicht de inwoners van San Borondón en ook die van La Duquesa, Marina Alta en Marina Baja tot een gedwongen opsluiting, allemaal wijken in de gemeente Tazacorte.

Het bevel tot opsluiting werd afgelopen maandag gegeven door de directeur van Pevolca, Miguel Ángel Morcuende, toen duidelijk werd dat de lava de zee zou bereiken waardoor een giftige wolk zou ontstaan.

Sindsdien mogen de 4.500 inwoners, die vrijdagavond vergezeld werden door nog eens 3.500 inwoners uit Los Llanos de Aridane en El Paso, hun huizen niet meer verlaten, behalve voor essentiële zaken.

In San Borondón staat een klein groen huis met een smalle gevel en drie verdiepingen hoog. Het is de enige deur die opengaat. Aan de andere kant verschijnt de goedmoedige blik van Luciano Julián Zapata Betancour, een 79-jarige uit La Palma, samen met zijn vrouw Marcela Carmen Gómez Gómez (83).

Toen de isolatie werd afgekondigd, ging het paar naar een huis dat ze bezitten in Tijarafe, een klein stadje in het noordwesten van het eiland, maar ze besloten terug te keren omdat ze hier wat dieren hebben die ze moeten voeren. Ze deden dit ondanks het feit dat ze wisten dat ze moeten binnen blijven totdat de Cumbre Vieja tot rust komt. En deze opsluiting is erger dan het coronavirus, zegt Luciano.

Ik weet dat het een heel zware ziekte is, maar dit is anders, verdomme, want je hoort dag en nacht het lawaai van de vulkaan. Het is elke dag erg warm en het enige wat we kunnen doen, is televisie kijken, wat je nog nerveuzer maakt. We mogen zelfs niet op ons terras komen.

Het is de derde vulkaanuitbarsting die Luciano meemaakt, maar dit is de ergste. Bij de uitbarsting in San José was ik zes jaar oud en in Teneguía was ik al vrachtwagenchauffeur en hoorde ik de knal tijdens het rijden. Dit is de ergste van de drie, aldus Luciano. Honderden huizen zijn reeds vernietigd en vele families met jonge kinderen zijn alles kwijtgeraakt.

Maar we moeten de moed erin houden en trachten hier overheen te komen, we hebben immers geen andere keuze, besluit hij.